Niewiele jest w Polsce i na świecie zakładów poligraficznych o tak bogatej tradycji i historii. Drukarnia została założona w 1870 roku przez Ludwika Gumplowicza, profesora socjologii i prawnika, mieściła się przy ul. Starowiślnej w Krakowie i drukowano w niej krakowski dziennik “Kraj”. W 1875 roku ten niewielki warsztat drukarski odkupił Władysław Ludwik Anczyc - obecny patron drukarni.

Władysław Ludwik Anczyc to bardzo ciekawa postać, podobnie zresztą jak jego przodkowie i potomkowie. Rodzina wywodzi się z Austrii i przybyła do Polski za panowania Augusta II w pierwszej połowie XVIII wieku, kiedy to pradziad Władysława, Johann von Anschitz, otrzymał polskie szlachectwo, herb “Ancuta” i został skarbnikiem brzeskim. Syn Johanna, Jan Anczyc zginął w Powstaniu Kościuszkowskim (1794), a wnuk Zygmunt Anczyc (1783-1855) był znanym aktorem, pisał sztuki teatralne i w latach trzydziestych XIX wieku prowadził Teatr Krakowski.

Jego syn - Władysław Ludwik Anczyc (1823-1883), który z wykształcenia był farmaceutą, ale nigdy nie pracował w tym zawodzie, ponieważ bardziej interesowała go działalność społeczna i polityczna. Brał udział w Powstaniu Krakowskim (1846) i walkach Wiosny Ludów (1848), po których przez rok więziły go władze austriackie. W latach 50-tych był działaczem Towarzystwa Rolniczego, a w latach 60 - tych założył i redagował w Warszawie czasopismo “Wędrowiec” oraz tajne czasopisma “Kosynier” i “Partyzant”, wzywające do walki o niepodległość. W. L. Anczyc był również pisarzem i poetą. Napisał kilka dramatów historycznych, które często wystawiano w teatrach jak np. “Chłopi arystokraci”, “Kościuszko pod Racławicami”, a także pieśni patriotyczne, bajki i przedstawienia dla dzieci. W.L. Anczyc był również wielkim miłośnikiem i propagatorem Tatr. W góry chodził z Tytusem Chałubińskim i góralami, a w 1877 roku został wiceprezesem Towarzystwa Tatrzańskiego.